Niestety „1670” w kolejnych odcinkach coraz bardziej zaczyna przypominać wąsatego wuja Janusza. Opowiada własne dowcipy i sam się z nich śmieje. Twórcy serialu postanowili dokopać wszystkim i serwują nam często zmurszałe dowcipy.
Z pewną dozą schadenfreude oceniam „Barbie” jako schematyczny i popkulturowy chłam. Nieco na przekór entuzjastycznym recenzjom.
Kulawe konie są to ludzie, których ze służby z jakichś powodów zwolnić nie można, a zawinili na tyle, że zostają odstawieni na boczny tor. Spędzają całe dnie w pracy na analizowaniu rozmaitych dokumentów, wyszukiwaniu zwykle mało istotnych informacji i udawaniu, że nadal są tajnymi agentami.
Wiemy, że w 1986 roku doszło do katastrofy elektrowni atomowej w Czarnobylu. Powstała skażona strefa z której ewakuowano wszystkich mieszkających tam ludzi. Jednak czy na pewno wszyscy opuścili strefę (zonę)?
„Nawet poeta nie może mówić całej prawdy.” – stwierdza bohaterka powieści rozpoczynając swą narrację.
Najlepszą rolę w filmie ma osiemnastoletnia Kirsten Stewart, która pokazuje się w filmie na jakieś piętnaście sekund. To już finał. Ale nie wiem czy warto czekać do końca.
Valhalla Murders” to islandzki ośmioodcinkowy serial kryminalny z 2019 roku. Tematyka tego serialu jest dość charakterystyczna dla skandynawskich kryminałów.
W teledysku reklamującym płytę młoda seksowna aktorka Sydney Sweeney przejeżdża przez Los Angeles w odkrytym klasycznym mercedesie, a wzdłuż jej trasy stoją billboardy z wizerunkami członków zespołu, reklamujące nową płytę.
Ostatnim na pierwszej stronie jest utwór zatytułowany „Metropolis”, który nawiązywał do niemieckiego filmu z lat dwudziestych pod tym samym tytułem, wyreżyserowanego przez Fritza Langa. Słuchając współcześnie płyty, mam wrażenie, że jednak ta muzyka się nieco zestarzała.
„Ciała” wydają się początkowo tajemniczym, ale standardowym kryminałem. Policjantka Shahara Hasan znajduje w londyńskim zaułku Longharvest Lane nagie zwłoki zastrzelonego mężczyzny. To dzieje się współcześnie.