Trzeci sezon serialu hiszpańskiego to nie tylko kontynuacja. To nie tylko kryminał, ale film o wydźwięku anarchistycznym. To historia znacznie bardziej na poważnie, niż pierwsze dwa sezony.
„Natalii 5” to kryminał. W roli głównej pięć sióstr z piekła rodem. Każda nazywa się Sucharska i każda ma na imię Natalia.
„Miłe Natalii początki” to w zasadzie prequel, jeśli posłużymy się terminologią stosowaną do określania filmów. Akcja rozpoczyna się w czasach PRL, gdy główny bohater ma dziesięć lat.
„Siostry Konoppii rady i remedia” to humorystyczna opowieść o ludzkich słabościach i problemach, a także o tym, jak można pomagać całkiem niestandardowo.
Impulsem do napisanie tego tekstu stała się internetowa dyskusja, która uświadomiła mi, budząc przerażenie, że żyjemy dziś w epoce intelektualnej indolencji młodego pokolenia.
Heinlein, który zmarł w roku 1988, a więc przed czasem, gdy internet zawitał pod strzechy, jest dziś chętnie cytowanym autorem bon motów.
Deadwood dziesięć lat później. Od przyłączenia miasta do Dakoty Południowej mija dziesięć lat. Na rocznicę przybywa George Hearst, a to oznacza problemy.
Są książki ponadczasowe. Nieważne ile lat upłynie od ich pierwszego wydania. „Utracona cześć Katarzyny Blum” do nich właśnie należy.
Dalszy ciąg kryminalnej historii, której bohaterką jest Sonja, którą były mąż, nieuczciwy bankier, wplątał z premedytacją w przemyt narkotyków.
No nie, znowu Black Mirror! To już piąty sezon? To się nie może udać. Ileż można wymyślać historii, które dzieją się o krok od nas, w niedalekiej przyszłości lub w „prawie teraźniejszości”.